Alarms en tye

Wie het die klank van ‘n alarm uitgedink?  Ek praat nou spesifiek van die alarm wat langs jou bed staan.  Daardie geluid gaan deur murg en been, dis mos onnatuurlik om so wreed uit jou slaap geruk te word.

Kan jy ‘n destydse advertensie onthou?  Die girl word in haar bed wakker in ‘n woud omring deur varings, ‘n waterval, blommetjies en voëlgesang.  Sy word wakker met ‘n smile en rek haarself behaaglik uit. Miskien was dit ‘n breeze of sealy posturepedic ad, (kannie onthou nie).

Maar so wil ek wakker word, lekker rustig… maar nee.  Ek word wakker met hierdie geluid wat ek net nie kan namaak nie.  Ek het een oggend ‘n glas water op my alarm uitgesmyt en by myself gedink – “vir jou vervang ek nie, meer van jou soort soek ek nie in my lewe nie”

Nou gebruik ek en Kuifie ons selfone,  wat ietwat van ‘n gamble is, partykeer raak die battery deur die nag pap, partykeer raak ek met die foon in my hand aan die slaap en dan gaan die alarm êrens in die kooi af en dan is dit omtrent ‘n geskarrel om dit te soek, partykeer het my foon deur die dag afgegaan, al my settings verloor sonder dat ek dit agterkom, en as ek en Kuifie verward deur die slaap wakker word en agterkom ons is lekker laat, sê my foon dit is 1 Januarie 2008.

Ek het al musiek probeer, maar op die een of ander manier pas ek dit aan in my drome.  Party mense sê hulle het ingeboude horlosies, maar my ingeboude horlosie maak net wat hy wil, hou aan dreig om die tyd terug te draai….

2 kan daai game speel!

Gatvol vir spam / scams.  Gatvol se ekke!

Twee kan mos die speletjie speel en Chops vertel my dat dit ek sommer vir hulle goed de moer in maak.  En ek stem sdaam…

Wat hier onder volg is dinge wat oor ‘n paar dae plaasgevind het.  Ek wou dit BAAAAIE langer uitrek, maar het gatvol geraak vir die speletjie en het nie altyd lus gevoel om nuwe dinge uit te dink waarmee ek hulle siele kan uitrek nie!

Continue reading 2 kan daai game speel!

Churchil Naude

Hierdie ou staan op die drumpel van roem.

Sy eerste musiekvideo was geskiet in en om die Taal Monument in Paarl en was op Youtube geplaas.  Dit het vinnig populer geraak as gevolg van die trant van die “rap” en die boodskap wat dit dra.  “My Taal” praat dan nou juis met diegene wat Afrikaans in dieselfde lig as hy sien.  Dis ‘n “fluister taal, dis ‘n luister taal, jy kan maar slat ek sallie buigie soos ‘n yster taal”…

Ongeag wat eingiemand dink van die genre, een ding is vir seker!  Churchil Naude gaan spore stap in Afrikaanse musiek.

Ek het onlangs kontak gemaak met hom en hy het kom kuier en van sy vocals saamgebring sodat ek dit die Pagoda treatment kon gee.  Luister gerus na “Syp Tottie Law Kom”…

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Kwela het in die week ‘n draai by hom gaan maak en ‘n onderhoud met hom gevoer.  Steve Hofmeyr het selfs iets nice te se gehad van hom op sy blog…so tussendeur ‘n relaas oor hoekom Die Antwoord en Jack Parow goed is vir Suid Afrikaanse musiek!

Hou die spasie dop…ons gaan nog baie van hom sien!

Welkom Taylor

My tweede klong.  Weeg in op 4.2kg en 57cm en dis heel uncanny hoe baie hy na Jacques lyk toe eersteling gebore was.

Taylor op 05/08/2010

Jacques op 20/02/2008

Een ding is vir seker!  Op hierdie oomblik het ek tot die besef gekom dat:

  1. die hele familie dinamiek vir ewig verander het
  2. die toekoms sal vir homself moet sorg.

Ek weier om elke waking moment myself dood te bekommer oor die dag van more.  Dis ongesond.  Al wat ek kan doen is om hard te werk, slim te werk, goeie keuses te probeer maak en sodoende die lewe vir my familie gee wat hulle verdien.

So far so good…so here’s to the next 20 years!

PS: En vir die tweede keer het ek geskrik om weer daardie onmiddellike liefde te voel vir iemand wat jy vir eerste keer sien en aan raak!

EDIT:

En so lyk Jacques vandag… 2 jr, 5 maande en 15 dae oud!

Pappa se woelwater

Om getroud te wees – In Ingils

***Hierdie het my diep getref – ED***

Source unknown….

When I got home that night as my wife served dinner, I held her hand and said, I’ve got something to tell you. She sat down and ate quietly. Again I observed the hurt in her eyes.

Suddenly I didn’t know how to open my mouth. But I had to let her know what I was thinking. I want a divorce. I raised the topic calmly.

She didn’t seem to be annoyed by my words, instead she asked me softly, why?

I avoided her question. This made her angry. She threw away the chopsticks and shouted at me, you are not a man! That night, we didn’t talk to each other. She was weeping. I knew she wanted to find out what had happened to our marriage. But I could hardly give her a satisfactory answer; she had lost my heart to Dew. I didn’t love her anymore. I just pitied her!

With a deep sense of guilt, I drafted a divorce agreement which stated that she could own our house, our car, and 30% stake of my company.

She glanced at it and then tore it into pieces. The woman who had spent ten years of her life with me had become a stranger.

I felt sorry for her wasted time, resources and energy but I could not take back what I had said for I loved Dew so dearly.

Finally she cried loudly in front of me, which was what I had expected to see. To me her cry was actually a kind of release.

The idea of divorce which had obsessed me for several weeks seemed to be firmer and clearer now.

The next day, I came back home very late and found her writing something at the table. I didn’t have supper but went straight to sleep and fell asleep very fast because I was tired after an eventful day with Dew.

When I woke up, she was still there at the table writing. I just did not care so I turned over and was asleep again.

In the morning she presented her divorce conditions: she didn’t want anything from me, but needed a month’s notice before the divorce.  She requested that in that one month we both struggle to live as normal a life as possible. Her reasons were simple: our son had his exams in a month’s time and she didn’t want to disrupt him with our broken marriage.

This was agreeable to me. But she had something more, she asked me to recall how I had carried her into out bridal room on our wedding day.

She requested that every day for the month’s duration I carry her out of our bedroom to the front door ever morning. I thought she was going crazy.  Just to make our last days together bearable I accepted her odd request.

I told Dew about my wife’s divorce conditions.. She laughed loudly and thought it was absurd. No matter what tricks she applies, she has to face the divorce, she said scornfully.

My wife and I hadn’t had any body contact since my divorce intention was explicitly expressed. So when I carried her out on the first day, we both appeared clumsy. Our son clapped behind us, daddy is holding mummy in his arms. His words brought me a sense of pain. From the bedroom to the sitting room, then to the door, I walked over ten meters with her in my arms.

She closed her eyes and said softly; don’t tell our son about the divorce. I nodded, feeling somewhat upset. I put her down outside the door. She went to wait for the bus to work. I drove alone to the office.

On the second day, both of us acted much more easily. She leaned on my chest. I could smell the fragrance of her blouse. I realized that I hadn’t looked at this woman carefully for a long time. I realized she was not young any more. There were fine wrinkles on her face, her hair was graying! Our  marriage had taken its toll on her. For a minute I wondered what I had done to her.

On the fourth day, when I lifted her up, I felt a sense of intimacy returning. This was the woman who had given ten years of her life to me.

On the fifth and sixth day, I realized that our sense of intimacy was growing again. I didn’t tell Dew about this. It became easier to carry her as the month slipped by. Perhaps the everyday workout made me stronger.

She was choosing what to wear one morning. She tried on quite a few dresses but could not find a suitable one. Then she sighed, all my dresses have grown bigger. I suddenly realized that she had grown so thin, that was the reason why I could carry her more easily.

Suddenly it hit me… she had buried so much pain and bitterness in her heart. Subconsciously I reached out and touched her head.

Our son came in at the moment and said, Dad, it’s time to carry mum out. To him, seeing his father carrying his mother out had become an essential part of his life. My wife gestured to our son to come closer and hugged him tightly. I turned my face away because I was afraid I might change my mind at this last minute. I then held her in my arms, walking from the bedroom, through the sitting room, to the hallway. Her hand surrounded my neck softly and naturally. I held her body tightly; it was just like our wedding day.

But her much lighter weight made me sad. On the last day, when I held her in my arms I could hardly move a step. Our son had gone to school. I held her tightly and said, I hadn’t noticed that our life lacked intimacy.

I drove to office… jumped out of the car swiftly without locking the door. I was afraid any delay would make me change my mind… I walked upstairs. Dew opened the door and I said to her, Sorry, Dew, I do not want the divorce anymore.

She looked at me, astonished, and then touched my forehead. Do you have a fever? She said. I moved her hand off my head.

Sorry, Dew, I said, I won’t divorce. My marriage life was boring probably because she and I didn’t value the details of our lives, not because we didn’t love each other any more. Now I realize that since I carried her into my home on our wedding day I am supposed to hold her until death do us apart.

Dew seemed to suddenly wake up. She gave me a loud slap and then slammed the door and burst into tears. I walked downstairs and drove away. At the floral shop on the way, I ordered a bouquet of flowers for my wife.

The salesgirl asked me what to write on the card. I smiled and wrote, I’ll carry you out every morning until death do us apart.

That evening I arrived home, flowers in my hands, a smile on my face, I run up stairs, only to find my wife in the bed – dead.

The small details of your lives are what really matter in a relationship. It is not the mansion, the car, property, the money in the bank, blah..blah..blah. These create an environment conducive for happiness but cannot give happiness in themselves. So find time to be your spouse’s friend and do those little things for each other that build intimacy.

Do have a real happy marriage!

Wildtuin besoek

Die naweek se fotos geneem tussen die bosluiskoors en maagvirus deur.

Kliek hier

Dis net te veel om hier te laai!

Ampie en sy laitie

Thanks Phibbs!

Ampie is ‘n beesboer. Goeie mens, uit een stuk gesny. Hy het ‘n seuntjie, wat ten tye van die episode sowat drie jaar oud was.

‘n Regte klein bulletjie. Volg sy pa soos ‘n skaduwee oral op die plaas rond.
Sondag gaan hulle kerk toe.  Eers vertrek Ma en Ouma met die motor. Pa en seun is nog by die beeste besig, en hulle volg later met die bakkie.
Na die diens, by die tee drinkery, vertel Ma dat sy die Mercedes se uitlaat gehaak het, en dit klink nie te goed nie. Ampie moet asseblief kyk of sy so kan huistoe ry.
Daar langs die kerksaal, trek hy sy swart baadjie uit, en seil onder die kar in. Seuntjie agterna. Nuuskierige omstanders ook.
Dominee vra: ‘Hoe lyk dit broer Ampie?’
Die 3 jarige seuntjie loer onder uit: ‘ Die fotten ding is fattap!’
Geskokte stilte.
Dominee: ‘Broer Ampie?’
Ampie (loer nie onder die kar uit nie): ‘Dominee, ek is bevrees die kind is reg!’

Where white man went wrong

Dit voel amper verkeerd om anders na dinge te kyk! Thanks Phibbs!

Loeries

Dit is nou my eerste fotos met my nuwe lens wat ek vir my verjaarsdag gekry het en man is ek nie impressed met myself, my ma en my man nie.
Die loeries kom heelwat voor in ons streek.  Hulle is baie skaam voëls en jy kry hulle nie sommer afgeneem nie, omdat hulle so baie rondbeweeg.  Hulle beweeg gewoonlik in pare en het een van die mooiste roepe in die natuur.
Hier by ons is die sê-ding as die loerie roep bring hy reën.  Glad nou nie te versmaaie deesdae en ek hou van die reënweer.

All bran flakes en braaivleis

Ek het besluit om  Julie en Augustus al te dieet en nie te wag tot die somer nie.  En dit gaan maar moeilik met my saam.  Dit druis teen al my beginsels in om 3 vrugte op ‘n koue wintersaand te eet, terwyl my familie weglê aan lekker sop en pannekoek. Ugghh

Het julle al All Bran Flakes probeer eet? Later gooi jy so baie melk by sodat dit tog net moeiteloos in jou keel kan afgly, want na die derde happie, kan jy dit net nie afgesluk kry nie. Ek staan en kou en kou, lyk seker soos ‘n koei wat staan en herkou in die groen weivelde.

Ek en Bullybeef het ons stapskoene afgestof en die buurt aangedurf, gewapen met my selfoon (sodat ek iemand kan bel as Bullet se oumensrug dit nie meer kan hou nie), spring ons weg. Na 2 blokke hang ek aan ‘n boomtak en wonder of ek nie maar iemand moet bel om my te kom haal nie.   Maar ons druk deur en kom al wankelende terug.  Dit gaan darem nou baie beter maar ek neem nogsteeds die selfoon saam , for in case. :wink:

Verlede Saterdag net na sokker gaan ons weer vir ‘n stappie, ek is natuurlik rasend honger, maar dis die story of my life deesdae. :)   Mens, ek was skaars 2 huise weg toe tref ‘n braaivleis geur my tussen die oë! O hemel, dit ruik lekker, ek kners op my tande en sleep Bullet vinniger aan, volgende – gebraaide uie, dan knoffel, weer braaivleis!

Ek stap die vinnigste wat ons in ‘n lang tyd gestap het, bars by die voordeur in en gaan kry vir my ‘n provita met marmite op…….

Page 1 of 11412345102030...Last »